بافت فرش درجوشقان نظیر بسیاری دیگر از روستاهای ایران سابقه­ ای دیرینه دارد و نظیر بسیاری مناطق روستایی بافت فرش بیشتر از روی نقش­ه ای ذهنی که سینه به سینه به آنها رسیده بود شکل می­گرفت. بافته­ ها معمولا دارای رجشمار متوسط و پرز بلندبوده و با رنگهای شاد و متنوع که عموما منشا گیاهی داشتند تولید می شدند اگرچه بافت بخشی از فرش جوشقان تارسیدن به دوره صفوی شاید به تولید نوعی به فرش کارگاهی دست یافته بود که دراین دوره ظاهراً تعداد قابل توجهی فرش با کیفیت بالا چه برای صادرات وچه برای هدیه به مهمانان وافراد صاحب مقام درجوشقان بافته می­شد که برخی نیز بنام کاشان به بازار می­رسید.

بافت قالی‌های ابریشمی در جوشقان حتی پیش از سلطنت صفویان رایج بوده است. یکی از مستندات تاریخی از بافت قالی در جوشقان، فرمانی است که در سال ۹۵۰ هجری از طرف شاه طهماسب صفوی مبنی بر دستور العملی است که برای پذیرایی از نصیرالدین همایون پادشاه هندوستان صادر شده‌است. در این فرمان به تقدیم هدایای مخصوص به همایون‌شاه، از قالیچه‌های مخمل دوخوابه طلاباف و سه زوج قالی دوازده ذرعی کوشکانی (جوشقانی) اشاره شده است.

همچنین نمونه‌های متعددی از صدور قالی جوشقان به نقاط دیگر جهان در دست است به گونه‌ای که ابوالفضل علامی در آئین اکبری، جوشقان را یکی از چهار مرکزی می شمارد که از آنجا به دربار هند قالی ارسال می‌شد. اسکندر بیک ترکمان نیز در عالم‌آرای عباسی از قالی‌های ابریشمی زربفتِ جوشقان و کرمان که سفیر عثمانی آنها را دریافت کرده نام می‌برد.

قالی جوشقان نمونه‌ای فاخر از قالی‌بافی روستایی ایران است که با نقشه سراسر هماهنگ و پیوسته، ریشه در سنت‌های کهن طراحی جوشقان دارد.